Édouard Seret

Édouard Seret, c' est on scrijheu e walon d' après Derbu.

Foû do walon, il esteut eto pondeu.

Ses bokets ont eto stî eplaidîs e-n on ptit live avou les cis da Christophe Théâtre.

Il a stî relî dins l' Antolodjeye Scrire.

Onk di ses scrijhaedjes

Blankès croes e li çmintire di Maissin

Blankès croes

I n a lontins k' i sont la, stindous, leus coirs asteure tournés a poûssire; i s' ont maryî al tere ki les a racovrou. I sont la, tertos, rovyîs et disseulés

Pocwè ?

Pask' i n a trop lontins ki l' guere s' a passé, et ki l' tins, al longue, towe les måvas sovnis.

Di tinzintins, portant, kékès djins s' arestèt, l' air ewaerêye di vey totes ces blankès croes si bén alinêyes.

Pinsèt ele seulmint, totes ces djins la, ki dizo tchaekene di zeles, gn a-st on djonne coir k' a stou khatchî d' on sclat ou trawé d' ene bale ?

Portant, li ci ki doime la, nén pus k' èn ôte, ni voleut mori.

Lezî sereut i possibe di rovyî ki ç' djonne coir la s' a ctoirdou d' må sol tins ki s' sonk crawyive li tere k' i disfindeut ?

Sintant dvins ses voennes cori li dierinne gote di s' veye, et ki, foû d' ses ouys coreut li dierinne låme, les cloyant po todi, di dezespwer et d' må, il a hoûlé “mame ! Mame, dji mour ! dji mour !”.

Asteure, tant k' i dmorrè co des vicants k' ont fwait l' guere, kéconks di zels sondjront motoit a lzî rinde les oneurs. Mins cwand les dierins åront cwité cisse tere, les ptitès croes toumront d' zeles-minmes.

Ele pourixhront come le cis k' ele raplént l' sovnir.

Adon, i n' dimorrè k' on grand tchamp rimpli d' fenaesses et d' oirteyes, k' on djoû, li tcherowe ritoûnrè. Adon, so ç' grand tchamp la tot noû crexhrè on bea djaene frumint ki les påtes, caressêyes pal doûceur do vint, gruzinront ene priyire po les cis ki les djeneråcions åront rovyîs mins ki l' Bon Diu, lu, ki n' roveye rén, les årè wårdé adlé lu. 

Hårdêye difoûtrinne

Èn ôte di ses tecses (sol Noyé) (so l' Aberteke)