Motî:disbiyî

Èn årtike di Wikipedia.
Potchî a: naiviaedje, cweri

disbiyî (codjowaedje)

I. [v.c.] dismoussî. Il ont yeu vite fwait do disbiyî l' lapén. Loukîz a: schoirshî F. déshabiller, dépiauter, écorcher. >> disbiyî sint Pire po rabiyî sint Djhan; u: disbiyî sint Pire po rabiyî sint På: passer s' tins a rén.

II. si disbiyî [v.pr.] si dismoussî. Po daler rcweri ene pindûle, nost ovrî, disbiyî, A d' l' aiwe ådzeu di s' vinte ! (L. Bernus). Dji nos avans disbiyî; il a falou fote tot çki dj' avéns evoye ! Divant-ir, on medcén boche a vnou, ki l' a fwait disbiyî dins l' tcherå (E. Wartique & E. Thirionet). El plaece di m' disbiyî, dj' a metou mes pus tchôdès foufes. (J.F. Brackman). F. se déshabiller, se dévêtir.

| disbiyaedje [o.n.] no d' fijhaedje et no di çou k' est fwait (accion eyet si adierça) po les viebe "disbiyî" et "si disbiyî". On dit eto: dismoussaedje. F. déshabillage, écorchage.


Parintêye :