Motî:kénte
Èn årtike di Wikipedia.
kénte [f.n.] istwere po rire. F. "blague". >> kénte å rvier: istwere ki dvreut fé rire, mins ki toûne må. F. "mauvaise blague".
[candjî] Sipårdaedje e 20inme sieke
Coinrece Coûtchant walon
On l’ a veyou bele et n’ trover k’ ene mwaijhe kénte (J. Schoovaerts).