Motî:pus 1

Èn årtike di Wikipedia.
Potchî a: naiviaedje, cweri

Wiktionary-logo.svg

Li mot "pus" est recråxhî sol Wiccionaire

pus 1 (prononcî pu)

I. [adviebe] mostere åk k' i gn a co après. On vierè çoula pus tård. On n' va nén pus lon. Fouxhoz des bons vårlets; rindoz lzî bon dwer; i n' dimandnut rén d' pus (Max Stirner rat. pa J. Schoovaerts). F. plus. >> pus stroetmint: (mot d' motî) mostere on pus stroet sinse d' on mot. F. "par restriction de sens". >> pus d(i): dipus di. F. plus de. >> ça pus di: bråmint dpus di. On-z a rsaetchî deus tcheyires erî del grande tåve, et leyî ça pus d' plaece etur les cenes ki dmorént (L. Somme). >> todi pus: di pus a pus Come ene alôre, vos montez todi pus hôt, vos veyoz todi pus lon (Y. Gendarme). F. de plus en plus.

II. pus (addjectif) ki [adviebe di rmetaedje]

1. avou les deus sacwès k' on rmete ene a l' ôte bén mårkêye. Schoûtez les pus vîs k' vos. Il est pus malén ki l' Diale. F. plus

2. avou l' deujhinme sacwè nén dijhowe (mins k' on advene). Si l' Diale est pus malén, c' est k' il est pus vî.

III. pus (çki) ... pus pus (çki) ... mostere deus fråzletes ki les accions crexhnut eshonne. Pus raconte-t on ene sacwè, pus drole est i (ramexhné pa L. Remacle). Si l' lune est ceclêye, c' est k' i plourè; pus çk' i gn a d' cekes, pus çk' i plourè. Houte do pont, gn a èn ôte monde; Pus çk' on-z î rtuze, pus çk' on s' enonde !(R. Viroux). Et s' magnive-t i tot çou k' on lyi dnéve, minme les coyenes et l' crås do lård; pus crås esteut ç', meyeu esteut ç' ! (G. Ghys). F. "plus ..., plus". >> Pus çk' i pikéve, pus çk' i coreut: dijhêye å cwårdjeu, cwand on djowe des pikes. >> Pus çki l' Diale a, pus çk' i ndè vout awè; u : >> Pus l' Diale a-t i, pus ndè vout i.

IV. li pus

1. mostere li ci k' est al copete d' ene rîlêye. Li pus biesse, ça a stî twè. >> mi pus vî des fis, des valets, mi pus viye des feyes, des båsheles; li pus vî d' ses frés, di ses sours: pus vî efant d' ene famile. F. aîné. >> C' est l' pus malén k' atrape l' ôte. >> li pus lådje oyowe: (mot di rfondeu) dins li [[rfondaedje d' ene langue], fôme ki s' rescontere tocosté. F. forme majoritaire.

2. >> å pus: [advierbire] foirt. Il a ndalé å pus abeye. Il estént tchaeke å pus bea (ramexhné pa L. Remacle). >> å pus sovint: foirt sovint. F. la plupart du temps.

3. di ses pus (+ addjectif) foirt; ossu (+ addjectif) k' i poleut. Il a racorou di ses pus rade. L' amour î spite Di ses pus vite (M. Lejeune). >> di tos ses pus foirt: do pus foirt k' on pout. Li crapåde li cbôre di tos ses pus foirt (C. Denis).

V. ni … pus [adv. di noyaedje]

1. mostere ene accion ki si fjheut davance mins ki n' si fwait nén å moumint k' on cåze. I n' va pus a messe. Ces çanses la n' vont pus. Biesses, nozôtes, hin, ki n' veyént nén k' ele n' aveut pus håsse di viker ! (ramexhné pa L. Remacle). F. ne … plus. >> ni ... todi pus: rafoircixha. Dji n' mi mareyreu todi pus. Elle î est, el måjhon; on nel tracrè todi pus evoye (A. Laloux). F. ne ... plus, en aucun cas, ne ... plus, quoi qu'il arrive.

2. endè ... pus gn è ni ... pus (mostere ene sacwè k' i gn aveut davance mins ki nd a pont å moumint k' on cåze). Des timbes di 50 cenes, end a pus pol moumint. F. n'y en ... plus.

VI. ni ... non pus [adv. di noyaedje] F. ne ... pas non plus. >> mins non pus: mins neren. F. malgré tout, néanmoins.


Mots d' aplacaedje :

Minme sourdant etimolodjike :

Omonime :

  • pus 2 (prononcî "puss")